Są noce, po których nie wraca się tą samą osobą.

Céline schodziła w siebie co wieczór — w to jedno miejsce, które należało tylko do niej. Dopóki ktoś nie postanowił jej tego odebrać. Dopóki w ciemności nie obudziło się to, co spało pod złotem.

Teraz nosi maskę, której nie da się zdjąć. Imię, którego nie wybrała. I ból, który nauczyła się brać na siebie — żeby inne kobiety już nie musiały.

Z grzechu zrodzona.